مقالات متعددی در مورد نکات مثبت و منفی سیستم هایی با امکان راه رفتن آزاد نگاشته شده است . اندرس[۱] و باربرگ[۲] در سال ۲۰۰۷ نشان دادند که جایگاه هایی که از سیستم کمپوست برای بستر استفاده می کنند و از نوع جایگاه هایی هستند که گاو در آن ها آزدانه حرکت می کند (free walk) می توانند یک سیستم پرورشی مناسب و کافی برای آسایش دام باشند. این نتایج با استفاده از مطالعات بر روی ۱۲ دامداری در مینه سوتا انجام شد که در آن رفتارهای اجتماعی، رفتار و نحوه ی طبیعی خوابیدن بررسی شد. نتایج پروژه ی بلانکو- پندو[۳] و همکاران در سال ۲۰۲۰ در مورد سیستم های پرورش Free walk نشان داد که در این نوع جایگاه ها، مدت زمان این که دام از جای خود بلند شود یا بخوابد کمتر است (دام راحت تر و سریع تر عمل بلند شدن و دراز کشیدن را انجام می دهد) و جراحات نیز در این سیستم ها نسبت به جراحات در سیستم های فری استال کمتر است. بلی و همکاران در سال ۲۰۱۷ و هم چنین لسو و همکاران در سال ۲۰۲۰ مزایایی از جمله لنگش و جراحات مفصل خرگوشی کمتر و هم چنین رفتار های طبیعی تری در سیستم های بهاربندی (free walk bedded pack barns) نسبت به فری استال یا تای استال گزارش کردند. در عین حال برای این سیستم ها مشکلاتی مانند میزان زیاد بستر مورد نیاز و دشواری مدیریت درست بستر نیز عنوان شده است.

از سال ۲۰۰۹ تقریبا ۵۵ گاوداری با سیستم بهاربندی (free walk bedded pack barns) در هلند ساخته شده اند که ۲۴ مورد از آن ها در پروژه ی بررسی دامداری ها با سیستم راه رفتن آزاد مشارکت داشته اند. این دامداری ها در طراحی دامداری، نوع بستر و مدیریت با یکدیگر تفاوت داشتند. اکثر این دامداری ها از تراشه های چوب به عنوان بستر استفاده می کردند و این ماده را کمپوست کرده و با ادرار و مدفوع گاوها مخلوط می کردند. در این حالت گرمای ناشی از پروسه ی کمپوست کردن باعث تبخیر رطوبت موجود در بستر می شود. اکثر دامدارها فرآیند کمپوست را با استفاده از هوادهی (سیستمی که بتواند هوا را به بستر بدمد یا با فشار منفی خارج کند و جریان هوا ایجاد شود) مدیریت می کنند. در قدیم بعضی دامداران ضایعات قابل بازیافت کارخانه های کمپوست را به عنوان بستر استفاده می کردند. از ژانویه ۲۰۱۵ استفاده از این نوع کمپوست در هردو نوع سیستم CB (سیستم های شبیه فری استال) و FW (سیستم هایی که گاو می تواند آزادانه در هر جا حرکت کند و یا بخوابد، شبیه سیستم بهاربندهای بدون استال در ایران)، به وسیله ی شرکت های فرآوری شیر در هلند، آلمان و کشورهای مشابه ممنوع اعلام شد. علت این امر افزایش باکتری های هوادوست و گرمادوست که تولید اسپور می کردند، در شیر گاوهایی بود که در این بسترها پرورش داده می شدند و وجود این نوع باکتری ها در کیفیت فرآیند استریلیزه کردن شیر اشکال به وجود می آورد.